Canterbury Earthquake Digital Archive: archiwum cyfrowe to archiwum aktywne

link

The Role of Digital Humanities in a Natural Disaster: Heritage Preservation, Documentation, Collaboration and Commemoration to tytuł jednego z niedawnych wykładów w ramach seminarium New Directions in the Digital Humanities, organizowanych w King’s College London. Jego gościem był dr Paul Millar z nowozelandzkiego Uniwersytetu Canterbury, szef projektu CEISMIC Canterbury Earthquake Digital Archive – archiwum cyfrowego gromadzącego społecznościowo materiały (relacje, fotografie, zasoby internetowe) dokumentujące doświadczenia związane z trzęsieniami ziemi w prowincji Canterbury.

Szkoda, że przebieg seminarium nie był rejestrowany, bo jego tytuł wydaje się bardzo interesujący. Przyznam się, że podoba mi się myślenie o archiwum cyfrowym nie tylko jako repozytorium historycznych zdigitalizowanych zasobów, ale jako aktywnej publicznie instytucji, która na bieżąco odpowiada na ważne społeczne wyzwania. Takim projektem archiwalnym był np. Hurricane Digital Memory Bank (HDMB), zbudowany w 2005 roku tuż po niszczycielskim przejściu huraganu Katrina przez południowe stany USA. O podobnym podejściu do archiwizacji współczesności można mówić w przypadku British Library i podejmowanych przez nią działań zmierzających do archiwizacji zasobów internetowych związanych z igrzyskami olimpijskimi w Londynie.

UC CEISMIC Canterbury Earthquake Digital Archive to również przykład aktywnego społecznie archiwum, dodatkowo o dość oryginalnej strukturze (federated archive). Archiwum jest federacją podmiotów, wśród których znajdują się instytucje badawcze, uniwersytet, biblioteki i nowozelandzkie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa (Ministry for Culture and Heritage). Członkowie konsorcjum prowadzą prace archiwizacyjne związane najbardziej z profilem ich zwykłej działalności, udostępniają jednak wszystkie zgromadzone zasoby do wspólnego katalogu za pomocą odpowiedniego API – oczywiście na zasadach wolnego dostępu. Wymianę zasobów ułatwia przyjęcie polityki stosowania licencji Creative Commons.

Zapytałem Paula Millara, czy – w perspektywie prowadzonego przez niego projektu – nie zgodziłby się z tezą, że współczesne archiwa cyfrowe muszą w pewien sposób zaktualizować model swojej misji publicznej, nadając działaniom bardziej aktywny charakter?

I would say from my recent experience that archivists do need to be far more agile and proactive than in the past. This is not an easy role for them because archives are often regarded by the wider institution as passive repositories rather than active knowledge creators. As an example, the University of Canterbury’s Macmillan Brown library has 140,000 architectural plans and drawings of early Christchurch buildings in its safekeeping. For many years now the archivists have been working towards having these digitised, but budgets are tight and it has been a long term and incremental process (it was never seen as a priority need). But imagine if these had been all available on line and linked to more recent archives of building reports and engineering reports. In the difficult days after the major earthquakes, when so many buildings were demolished. I think it is possible that more information might have led to different decisions about demolition.

What is clear to me is that in the digital age we cannot afford to work in silos, nor should we want to. Collaborations between archivists, librarians, digital humanists and administrators to digitise physical materials and link them to relevant born digital materials is a worthy activity and could be vital in the sort of situation we have faced.

Dużym wyzwaniem dla inicjatyw takich jak Canterbury Earthquake Digital Archive jest odpowiednie definiowanie zasięgu działań archiwalnych. W jaki sposób wybrać to, co powinno zostać zabezpieczone?

In my project we are attempting to cast our net as widely as possible. It isn’t up to me or my team to make judgments about what is useful, it is our role to collect everything we can and curate it in such a way that researchers with particular needs can quickly find what they require. This is where our carefully developed ontology and commitment to human metadata curation proves its worth, we can describe a digital object by geolocation, seismic event, chronology etc. and add as many levels and layers of context as resources permit. My ideal is to produce an archive that will answer questions posed by researchers one hundred years from now, that we have never considered.

Making all the content available has been a far more complex process than simply using Creative Commons licences. While CC is our first choice, we have had to develop specific agreements with a number of our major content providers. It hasn’t always been an easy process and has required a lot of
consultation.

Projekty archiwalne takie jak Canterbury Earthquake Digital Archive czy Hurricane Digital Memory Bank pokazują, że archiwum cyfrowe może aktywnie reagować na ważne społecznie wydarzenia już w momencie ich trwania. Taki model działania możliwy jest dzięki właściwościom formatu cyfrowego – chociaż, co pokazuje przypadek Hurricane Digital Memory Bank, nie da się zrealizować go wyłącznie online (zob. Dlaczego gromadzenie źródeł historycznych w Internecie to Web 1.5).

Na fotografii: miejsce upamiętniające ofiary trzęsienia ziemi, Christchurch (Nowa Zelandia), CC BY-NC-ND Ross Becker, www.ceismic.org.nz/search/30164817.

Do 24 lipca można wziąć udział w projekcie Otwarte Zabytki, polegającym na społecznościowym uzupełnianiu katalogu polskich zabytków. Więcej informacji o tej inicjatywie znajduje się w artykule Otwarte Zabytki: crowdsourcing na rzecz dziedzictwa.
O ile nie zaznaczono inaczej tekstowa treść tego artykułu jest dostępna na licencji CC BY-SA 3.0.

Powiązane wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *